Naar Syrië!

Dag allemaal!

Het heeft even geduurd, maar hier volgen weer een paar sappige verhaaltjes uit het midden oosten. Ik ben precies een maand onderweg en ik ben op dit moment aan het bijtanken in Egypte, dus ik heb heel wat te vertellen. Om te beginnen was ik in mijn vorige post een leuk verhaaltje vergeten:

In Fethiye (Turkije), sliep ik samen met andere mensen op een slaapzaal op het dak van het hotel. Prachtig uitzicht en slapen in de buitenlucht is heerlijk. Maar aan dat heerlijke slapen kwam elke nacht een vroegtijdig einde, en wel vanwege de Ramadan. Jullie weten allemaal wel dat je tijdens de Ramadan niet mag eten tussen zonsopkomst en zonsondergang. Nu gaat in Fethiye de zon al om 5 uur op en om te zorgen dat iedereen tegen die tijd gegeten en gedronken heeft loopt er om 4 uur 's morgens een a-ritmische gozer rond met een enorme trommel. Oorverdovend! Iedereen wordt wakker op het moment dat hij onze slaapzaal passeert. Na 2 dagen ging ik overdag boodschappen doen en wie kwam ik tegen? Jawel, de middernacht-drummer. Dus ik spreek hem aan en vraag voor de zekerheid of hij de beruchte nachtdrummer is. "Yes!" zei hij vol trots, dus ik zei; "Als ik je nu 5 lira geef, sla je dan vannacht onze straat over?" Dat vond hij goed, dus ik vertelde mijn slaapgenoten van mijn strakke aktie en nu komt het mooiste van het verhaal: Hij sloeg onze straat over! Heerlijk volk die turken.

Dan verder waar ik gebleven was: Liften naar Syrië.

Ik was 's morgens vroeg vertrokken na een half uur wachten op de eerste lift ging het vlekkeloos! Lift na lift, fluitje van een cent. Op een gegeven stopte er een vrachtwagen die nogal overbeladen was, maar ja hij stopte, dus ik stapte in. Het was een kerel die geen woord Engels sprak, dus het kleine "vertaal-hoofdstuk" uit mijn Rough-guide moest er aan te pas komen om een beetje te kunnen babbelen. Hij nam me een heel stuk mee, maar op een gegeven moment begon hij van alles te roepen. Ik ken nog geen één turks scheldwoord, maar na die 30 seconden heb ik ze volgens mij allemaal voorbij horen komen. Een stukje verderop stond namelijk een politie-controle en hij wist dondersgoed dat hij veel te zwaar beladen was. We stopten, hij kreeg een bekeuring en toen maakte hij duidelijk dat ik beter een andere lift kon zoeken. Na 2 minuten wachten kreeg ik van de politie te horen dat ik niet bij hen mocht gaan staan, dus toen had ik een probleem, want het verkeer reed daar keihard en de auto's die gecontroleerd werden hadden even geen zin in lifters. Tegen mijn principes in heb ik toen een bus aangehouden en heb het laatste stuk van de tocht per bus afgelegd.

Toen ik 's avonds aankwam in Aleppo, moe van de lange reis ging het even heel snel. In het hotel zat Greg de Amerikaan op een stoel en hij vroeg me of ik zin had om 1.) morgen mee te gaan met een toer en 2.) of ik zin had om over 10 minuten mee te gaan naar een Christelijke bruiloft...

Na een milliseconde nadenken zei ik twee keer "Yes", dus binnen een half uur zat ik aan tafel bij een enorme bruiloft met 2 Australiers, 2 Amerikanen en 2 Syrische studenten. De studenten waren die middag aan het badmintonnen voor de stadsmuur toen ze de Australiers spontaan uitnodigden voor de bruiloft. (en van het één kwam het ander).

Het was een bruiloft rondom een zwembad, compleet met vuurwerk, zwaardgevechten, zangkoren, een groot scherm met live verslag van wat er gaande was en het belangrijkste: een enorm feestmaal! Sjezus, ik had honger na die lange dag, maar ik kon met geen mogelijkheid naar binnen werken wat we daar allemaal voorgeschoteld kregen. Het leken wel 10 gangen!

Foto's van Aleppo:

De kinderen spelen hier geen verstoppertje maar Palestijntje: Stenen gooien naar elkaar...

Ajax - Roda JC bij de slager: (0-0 in de 41e minuut)

Het is in Syrië heel gewoon om op het dak van het hotel te slapen. Dat kost ongeveer 2 a 3 euro en je krijgt een matras, een deken en je mag van de toiletten gebruik maken. Zo heb ik dus ongeveer 2 weken lang geslapen:

Wandeling in Latakkia. Tsja, je moet naar iemand zwaaien als je alleen loopt

Na 2 dagen kwam ik bij Crac des Chevalliers, het beroemdste kasteen van het Midden Oosten. Het is echt gigantisch en het is zo degelijk dat het nooit is veroverd. 's Avonds was er de zonsondergang bij het kasteel en toen ontmoette ik een Franse Journalist van mijn leeftijd. Hij was undercover vakantie aan het vieren (als leraar Wiskunde) en toen ik met hem terug liep naar het hotel zagen we een ladder tegen de kasteelmuur staan. We hadden geen van beiden het kasteel van binnen gezien; dat zouden we de volgende dag pas doen, dus we zijn stiekem naar binnen gesneakt! We waren de enigen in het enorme kasteel en we hebben daar met onze zaklampen wel een uur rondgedwaald. Net een jongensboek; ondanks mijn kapsel voelde ik me net "Kuifje in Syrië"

De zonsondergang:

Het avontuur:

En het Kasteel:

In Damascus kwam ik 2 Duitse archeologen tegen. Zij waren aan het afstuderen bij een opgraving tegen de grens met Irak. Een van hen was jarig, dus dat kwamen ze vieren in Damascus. Samen zijn we door de oude stad gewandeld en dat was echt een superleuke dag. We zijn naar een Hamam (badhuis) geweest en we kregen de "full treatment": stoombad, schuurpapier-behandeling, massage, afdroogritueel en tot slot een turkse cola. Ik voelde me echt herboren toen ik buiten kwam.

Later kwamen we bij de poort van de grote moskee Jemal tegen. Jemal, een Irakees, bleek vroeger de fysiotherapeut van het Iraakse voetbalelftal te zijn geweest. Toen de oorlog begon is hij gevlucht naar Iran en nu is hij de fysiotherapeut van het Iranese voetbalelftal. Daar had hij geen spijt van want hij heeft de afgelopen jaren op de foto gestaan met ontelbare beroemdheden, ik noem er even een haffel op: Gullit, van Basten, Klinsman, Mattheus en tijdens een benefietwedstrijd had hij kortgeleden Ronaldo gemasseerd. Echt grappig. Hier is Jemal:

's avonds backgammon spelen is hier de favoriete bezigheid:

In de grote steden in het Midden oosten heb je zogenaamde souks, waar de mensen gaan shoppen. Het zijn vaak overdekte steegjes en smalle straatjes met ontelbare winkeltjes. Het grappige is dat elke straat zijn eigen handelswaar heeft: De wasmiddelstraat, de visstraat (stank!), de gereedschapsteeg en het toppunt kwam ik tegen in Damascus: een gebouw zo groot als de V&D maar dan compleet gevuld met tassen. Tassen tassen nog eens tassen. Rugzakken, reiskoffers, handtasjes, elke vorm en kleur was verkrijgbaar. Foto van de vlees-straat:

En dan nu het meest trieste verhaal van mijn reis tot nu toe:
In de bus naar Damascus zat ik naast Mohammed, een syrische student. Ik was nogal moe, dus ik babbelde maar een beetje op de automatische piloot mee, maar na een tijdje was ik klaarwakker, ik kon mijn oren niet geloven:
Mohammed, een moslim, vertelde me dat hij al 5 jaar bevriend was met Christine, een Christen die hij kende van de universiteit. Ongeveer een jaar geleden werden ze echt verliefd op elkaar, maar omdat de relatie vanwege het geloof eigenlijk niet kon hebben ze al die tijd een geheime relatie gehad. Een week geleden hadden ze toch de moed verzameld en hun ouders verteld over hun relatie. De ouders van Mohammed vonden het niet kunnen, maar als hij het persee wilde kreeg hij toestemming. De ouders van Christine reageerden anders: als ze zou trouwen met een moslim zouden ze haar vermoorden. Na een paar keer slikken vroeg ik hoe ze nu verder willen gaan en hij zei: vluchten kan niet want ze zullen ons altijd vinden, dus we hebben besloten om uit elkaar te gaan. En toen vroeg hij: "Wat zou jij doen Hans?"... Tsja, dan krijg je de realiteit van het Midden Oosten even keihard voorgeschoteld.

Helaas heb ik al meer trieste verhalen gehoord, maar dit was toch wel de meest schokkende.

Wat me ook bezighoudt is dat ik nu een maand in islamitische landen heb gereisd en dat ik nog totaal niet begrijp waarom vrouwen zich zo behoudend kleden en waarom ze geen contact mogen hebben met vreemden. Het moet natuurlijk van het geloof en van de dominante mannelijke cultuur, maar ik vraag me af hoe het zo heeft kunnen groeien en waarom vrouwen zich niet langzaamaan meer vrijheden verwerven. Ik heb tijdens mijn hele reis geen één gelovige islamitische vrouw gesproken (op een zeer sporadische goedendag na). De laatste weken heb ik het aan vrouwelijke medereizigers gevraagd en ook zei hebben hetzelfde ervaren.

Vandaag zag ik hier in Egypte een vrouw in een zwarte burka (alleen ogen onbedekt) mossels of andere schelpdieren zoeken in de zee. Haar burka was tot over haar knieen nat en het was snikheet. Ik snap het gewoon niet...