Jordanië

Vanuit het oer-arabische Syrië, met de ontelbare burka's, "turkentodden", souks, chaos, klaxons en vooral rotzooi op straat (echt niet normaal) is de overgang naar Amman erg groot. Amman is de hoofdstad van Jordanië en hier zijn alle straten schoon, de helft van de mensen loopt in korte broek of hemd en het verkeer is er rustig, zonder getoeter.

Eerlijkgezegd is Amman gewoon een saaie stad. De eerste uren waren wel lekker, een beetje rust, maar na 3 uur rondwandelen miste ik de chaos, de verhitte discussies om een kilo kippeboutjes, de hevig gebarende Back-gammon spelers, de "Hello mister"-roepende kinderen en de oorverdovende, krakende muezzins die de oproep tot gebed over de stad schallen. Zelfs dat gebeurt in Amman op een normaal volume.

Het mag duidelijk zijn dat ik niet zo lang in Amman geweest ben. Het enige hoogtepuntje was de straatkat die 's nachts in mijn stapelbed was komen liggen. 's Morgens spinde hij me wakker.


Oh ja, er was nog een "hoogtepuntje": bij Wijdeven zullen ze dit vast wel herkennen: het lijkt erop alsof er een E-Magnet Actuator (4022 635 50302) stiekem naar Jordanië is gesmokkeld en ontleed.... Ons geheim ligt hier zomaar op straat!!





Op weg naar Amman zat ik in een minibus met deze kerel. Ik startte een praatje met hem en toen hij hoorde dat ik uit Nederland kwam zei hij Aaaah Holland!! I know a famous footballplayer from Holland!! Gianluca Baljuca, you know him?? Uhm "No" zei ik, "I'm sorry, are you sure he's from Holland?". Ja zei hij en hij bleef aandringen en schreef de naam zelfs op voor mij. Hij wist te vertellen dat hij de keeper was van Holland tijdens het WK van 1998 in Frankrijk. Ik vroeg of hij niet in de war was met Gianluigi Buffon, maar dat was niet het geval, hij was er heilig van overtuigd. Ik gaf de moed maar op: het is goed om te weten dat er ergens in Nederland nog een grandioze keeper rondloopt, genaamd Gianluca Baljuca. Weet iemand misschien wie hij bedoelt??

Dit is onze voetbalkenner:

Verder kwam ik nog een dure auto tegen met een nog duurder kenteken:





Na een dag rondwandelen heb ik samen met 5 kamergenoten een tour geregeld naar een aantal plaatsen en kastelen op de route naar Petra. Foto's van deze dag:

Een fietser op een supersteile afdaling zonder remmen:





Bij de ingang van een moskee stond dit bord:
("Hoe noem je zo'n kamer ook alweer Ahmed?" "Uhm, weet ik niet Hassan, maak er maar iets van"):






De plaats waar Mozes het beloofde land zag:
(als ik mozes was zou ik op een andere berg 100m verderop zijn gaan staan, daar had je een veel beter uitzicht)

Als je goed kijkt zie je links de Dode zee en Jerusalem, rechts zie je Jericho.






En het gedenkteken:

De Grand Canyon van Jordanië:

En hier is bovenstaande foto genomen:







In een Kasteel:

Op het Kasteel:

Het tweede kasteel van de dag:





Niet het mooiste kasteel, maar wel een met een gigantisch lange vluchtgang! Meer dan 500 traptreden omlaag door een pikdonkere tunnel. Dat was echt cool. Vooral het moment dat je aan het einde van de tunnel, langs de kant van de weg in een waterput omhoog kruipt, even rondkijkt en dan in de verte het kasteel ziet liggen.





De volgende dag werden we wakker in Wadi Musa, het dorp vlak bij Petra. Petra betekent steen, en voor de genen die Petra niet kennen: Het is een oude stad van een handelsvolk met ontelbare huizen en tempels die allemaal uit de rotswand gehouwen zijn. Het mooie is dat de hele stad is gebouwd in een gebied vol kloven en valleien. De 3e Indiana Jones film is hier opgenomen.

De eerste dag heb ik rondgewandeld met Petrus (cyprus), Sabine (Frankrijk) en Indiana Jones [Indy] (engeland). Hij heette Andy maar we noemden hem Indy omdat hij een onvervalste Indiana Jones hoed op had.

Petra was echt het hoogtepunt tot nu toe:






Even een kameel bijvullen:






Hoogtevrees?






Nog meer Kamelen:







Overal zie je prachtige stenen. Het zijn net abstracte schilderijen:







Er waren ook ezels! (schattig hè?)






De 2e dag stond ik op, ik wilde mijn schoenen aan trekken, toen er een scorpioen onder mijn bed vandaan kroop... hmm, dat was even de knop omschakelen en de jacht openen. Hij sputterde nog een tijdje tegen toen ik hem onder mijn TEVA's kapot plette.






In Wadi Musa, op weg naar Petra kwam ik 2 borden tegen:
Eentje verzekerde me ervan dat ik in het Midden Oosten was...

Bij het tweede bord voelde ik me toch weer een beetje thuis:

Bij deze tempel was ik een pita-boterham aan het smeren (op de plek waar ik sta), toen ik beneden Greg, de Amerikaan een foto zag knippen. Terwijl hij de beste hoek aan het zoeken was begin ik het Ameikaanse volkslied te fluiten. Ik zag hem 2 seconden denken en toen draaide hij zich om en riep: "Hans, Where are you? I know it's you!!" Erg grappig.






Na even bijgebuurt te hebben hebben we samen nog een paar bergen beklommen.






Waarvan eentje onder de strenge leiding van gids Fatima:







De volgende dag zijn Greg, Indy en ik naar Wadi Rum vertrokken, naar de ultieme woestijnplaats. Wat is het daar schitterend, gewoon onbeschrijfelijk! We hadden een Jeep-tour geregeld in een Bedouinekamp en de chauff liet ons 6 uur lang de mooiste plekken van de woestijn zien. We mochten boven op de Jeep zitten en dat was echt heel gaaf. Ik laat de beelden maar weer spreken:

Een Jeep is net een wilde stier:




Boven op een bruggetje in de Woestijn:

Zonsondergang:

Mijn slaapplaats onder de sterren:





Daar hoort nog een mooi verhaal bij, want we sliepen met 12 kampgenoten op een rots onder de sterren, midden in de woestijn. 's Morgens rond half 5 begon een Duitse meid ineens te gillen van de schrik. Iedereen was klaar wakker en het was wel duidelijk waarom ze zo gilde; tussen onze matrassen stond een vreemde Arabier in een wit gewaad met een tulband om. We keken het allemaal vragend aan tot hij glimlachte, naar zijn kameel wees en zei: "Hello everieboddie, you want camelride??" Echt hilarisch!


...